Leren herinneren

Het is vrijdagavond en voor me liggen mijn weekendplannen: alle stof die we tot nu toe hebben behandeld bij de lerarenopleiding. Op maandag heb ik een tentamen, die toevallig weer eens samenvalt met de toetsweek van mijn leerlingen.
Om me een voorstelling te maken van hoe zij school ervaren, val ik regelmatig terug op nog een andere bron: mijn herinneringen aan mijn eigen middelbareschooltijd. Vaak komen er heel specifieke situaties en citaten bij me naar boven (‘geen tassen op tafel in mijn lokaal, ik wil geen bacteriën op de tafels!’) en vraag ik me af hoe veel daarvan ik wel niet heb opgeslagen.
In een van mijn artikelen lees ik iets over het verschil tussen het korte- en het langetermijngeheugen, en hoe dat laatste eigenlijk een onbegrensde capaciteit heeft. Echter is het zo dat slechts een beperkte hoeveelheid informatie van het korte- naar het langetermijngeheugen gaat. Zo vlak voor al die toetsen is het wel handig om te leren hoe we informatie van het ene naar het andere geheugen overhevelen.
Hoewel herhaling – een veelvuldig aangeraden methode – helpt, is het vooral belangrijk om te beseffen dat ons geheugen zo in elkaar zit, dat we dingen wel kunnen vergeten, maar nooit kunnen ‘ont’begrijpen. Wil je informatie tot je nemen, dan kun je het daarom het best koppelen aan zaken die je al weet, zodat je inziet hoe ze verband houden.
Hoewel ik dit nooit bewust had meegekregen op de middelbare school, kan ik me herinneren dat ik regelmatig mindmaps maakte tijdens het leren voor mijn proefwerken. In de loop van die zes jaar, heb ik honderden middagen en avonden lerend en mindmappend achter mijn bureau gezeten – waar ik eigenlijk nog maar een paar fragmentarische herinneringen aan heb overgehouden. Voor mijn levendigste middelbare schoolherinneringen heb ik geen moeite gedaan. Dat waren vaak kleine situaties waardoor ik verward de school of het klaslokaal uitliep, niet wetende dat ze jaren later als anekdotes zouden dienen die keer op keer herhaald worden tijdens verjaardagen.
Ik ben benieuwd naar wat mijn leerlingen over tien jaar overhouden aan hun schooltijd in hun langetermijngeheugen. Zelf ben ik de meeste toetsstof waarschijnlijk vergeten, maar ik zal me altijd herinneren hoe onze klas ooit vier uur na heeft moeten blijven om een verloren pennendopje op te sporen.

Reacties zijn gesloten.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: